EGFR i immunoterapia w raku płuca płaskonabłonkowym: nowe podejście skojarzone z pimurutamabem
Niedrobnokomórkowy rak płuca o typie płaskonabłonkowym (sqNSCLC) pozostaje jednym z największych wyzwań współczesnej onkologii. Pomimo istotnego postępu, jaki dokonał się dzięki wprowadzeniu inhibitorów punktów kontrolnych układu immunologicznego (PD-1/PD-L1), długotrwałe odpowiedzi kliniczne nadal dotyczą ograniczonej grupy chorych, a wskaźniki przeżycia pozostają niezadowalające. Jednocześnie sqNSCLC cechuje się niedoborem skutecznych strategii opartych na biomarkerach. W przeciwieństwie do niepłaskonabłonkowego raka płuca, mutacje receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) są rzadkie, jednak jego nadekspresja występuje bardzo często, sięgając około 90% przypadków. Ta różnica biologiczna otwiera potencjalną przestrzeń terapeutyczną dla przeciwciał monoklonalnych anty-EGFR, zwłaszcza w strategiach skojarzonych z immunoterapią.
Materiał przeznaczony wyłącznie dla pracowników służby zdrowia
Ten materiał jest dostępny dla zarejestrowanych użytkowników.
Zaloguj się
Szanowni użytkownicy,
część materiałów udostępnianych na naszym portalu jest przeznaczona
wyłącznie dla lekarzy.
Wynika to z regulacji prawnych, do których musimy się stosować.
Jeśli nie jesteś lekarzem, zachęcamy do korzystania z przygotowanych przez nas materiałów dostępnych w zakładce dla pacjentów.
24.06.2026
lek. Paulina Kalman
Taletrectinib w leczeniu ROS1-dodatniego raka płuca – aktualizacja wyników badania TRUST-I
2.06.2026
lek. Paulina Kalman
Podskórna vs dożylna immunoterapia w raku płuca – czy sposób podania ma znaczenie?
15.04.2026
lek. Paulina Kalman
Amivantamab + lazertinib vs osimertinib – czy zmienia się standard leczenia EGFR-mutowanego NSCLC?
20.03.2026
lek. Paulina Kalman
Pregabalina w leczeniu kaszlu u pacjentów z rakiem płuca – czy neuromodulacja ma znaczenie kliniczne?
4.02.2026
lek. Paulina Kalman
