EGFR i immunoterapia w raku płuca płaskonabłonkowym: nowe podejście skojarzone z pimurutamabem

Niedrobnokomórkowy rak płuca o typie płaskonabłonkowym (sqNSCLC) pozostaje jednym z największych wyzwań współczesnej onkologii. Pomimo istotnego postępu, jaki dokonał się dzięki wprowadzeniu inhibitorów punktów kontrolnych układu immunologicznego (PD-1/PD-L1), długotrwałe odpowiedzi kliniczne nadal dotyczą ograniczonej grupy chorych, a wskaźniki przeżycia pozostają niezadowalające. Jednocześnie sqNSCLC cechuje się niedoborem skutecznych strategii opartych na biomarkerach. W przeciwieństwie do niepłaskonabłonkowego raka płuca, mutacje receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) są rzadkie, jednak jego nadekspresja występuje bardzo często, sięgając około 90% przypadków. Ta różnica biologiczna otwiera potencjalną przestrzeń terapeutyczną dla przeciwciał monoklonalnych anty-EGFR, zwłaszcza w strategiach skojarzonych z immunoterapią.