Dotyczy to przede wszystkim raka jajnika, który nadal zbyt często rozpoznawany jest w zaawansowanym stadium. Dzięki diagnostyce genetycznej, ocenie zaburzeń rekombinacji homologicznej oraz rozwojowi terapii celowanych możemy jednak coraz skuteczniej wydłużać czas wolny od choroby i poprawiać rokowanie pacjentek.
Jeszcze kilkanaście lat temu wiele rozwiązań, które dziś uznajemy za standard, pozostawało poza naszym zasięgiem. Równie dynamiczne zmiany obserwujemy w leczeniu raka endometrium. Podobny postęp dokonał się w leczeniu raka piersi. Rozwój diagnostyki molekularnej, badań wielogenowych oraz nowych terapii ukierunkowanych molekularnie sprawił, że coraz częściej odchodzimy od schematu „jedno leczenie dla wszystkich”.
Współczesna onkologia piersi opiera się na precyzyjnej charakterystyce biologicznej nowotworu, co pozwala skuteczniej dobierać terapię, ograniczać niepotrzebną toksyczność i poprawiać wyniki leczenia. Szczególnie dynamiczny postęp obserwujemy w leczeniu HER2-dodatniego raka piersi, nowotworów związanych z mutacjami BRCA oraz w rozwoju nowoczesnych koniugatów przeciwciało–lek.
Postęp terapeutyczny nie może jednak przesłaniać innych równie ważnych elementów opieki. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie choroby, właściwa kwalifikacja do leczenia oraz prowadzenie pacjentek w wyspecjalizowanych ośrodkach dysponujących doświadczonym zespołem wielodyscyplinarnym. W przypadku nowotworów kobiecych jakość diagnostyki i leczenia pierwszej linii często w sposób bezpośredni wpływa na dalsze losy chorej.
Współczesna onkologia kobiet to także coraz większa świadomość znaczenia jakości życia. Naszym celem nie jest wyłącznie wydłużanie przeżycia, ale również zapewnienie pacjentkom możliwie najlepszego funkcjonowania w trakcie i po zakończeniu leczenia.
Bibliografia: https://swiatlekarza.pl/wirtualne_wydania/swiat-lekarza-4120-2026/
