
Stabilność łącznika w koniugatach przeciwciało–lek (ADC): więcej nie zawsze znaczy lepiej
Koniugaty przeciwciało–lek (ADC) stanowią jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się klas terapii przeciwnowotworowych, łącząc selektywność przeciwciał monoklonalnych z wysoką cytotoksycznością małocząsteczkowych leków. Przez lata dominowało przekonanie, że zwiększenie stabilności łącznika (linkera) pomiędzy przeciwciałem a lekiem prowadzi jednocześnie do poprawy skuteczności i redukcji toksyczności poprzez ograniczenie przedwczesnego uwalniania payloadu. Jednak rosnąca liczba danych klinicznych wskazuje, że zależność ta jest znacznie bardziej złożona.
Dodaj nas do listy preferowanych źródeł w Google, aby nasze materiały częściej pojawiały się w Twoich wynikach wyszukiwania.
Materiał przeznaczony wyłącznie dla pracowników służby zdrowia
Ten materiał jest dostępny dla zarejestrowanych użytkowników.
Zaloguj się
Szanowni użytkownicy,
część materiałów udostępnianych na naszym portalu jest przeznaczona
wyłącznie dla lekarzy.
Wynika to z regulacji prawnych, do których musimy się stosować.
Jeśli nie jesteś lekarzem, zachęcamy do korzystania z przygotowanych przez nas materiałów dostępnych w zakładce dla pacjentów.
31.08.2026
lek. Paulina Kalman
HER2-TAC – nowa generacja terapii komórkowej w guzach litych
23.07.2026
lek. Paulina Kalman
Leki GLP-1 a rak płuca – co naprawdę pokazują dane z ASCO 2026?
1.07.2026
Marta Kwaśnicka
Wyszukiwarka wytycznych onkologicznych już dostępna na onkologia.edu.pl
23.06.2026
Narodowy Instytut Onkologii
NIO oficjalnie z akredytacją, Prof. Iwona Ługowska u sterów OECI! Za nami Oncology Days 2026!
23.06.2026
lek. Paulina Kalman